අතීත ශ්‍රී ලාංකේය සමාජ රටාව, පරදේශ උපක්‍රම සහ ජාතික සමගියේ යථාර්ථය

 

අතීත ශ්‍රී ලාංකේය සමාජය දෙස විමර්ශනාත්මකව බලන විට, එදා පැවැති සංස්කෘතික හා අගය පද්ධතියේ ප්‍රබලතාව පැහැදිලිවම කැපී පෙනෙයි. විශේෂයෙන්ම සාම්ප්‍රදායික සිංහල සමාජය හරක් මස් (ගෙරි මස්)  අනුභවය මෙන්ම අරක්කු, කසිප්පු වැනි මතද්‍රව්‍ය භාවිතය අතිශයින්ම පිළිකුල් කළ, විනයගරුක පැවැත්මක් සහිත සමාජයක් විය. 

කෙසේ වෙතත්, එවකට මෙරට පාලනය කළ බ්‍රිතාන්‍ය ආක්‍රමණිකයන්ට මෙම සන්සුන් හා සංස්කෘතිකමය වශයෙන් ශක්තිමත් සමාජ රටාව තර්ජනයක් විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, වැලි ගොඩදැමීම ඇතුළු බරපතල ශ්‍රමශක්තිය යෙදවූ කම්කරුවන්ට නොමිලේ අරක්කු ලබා දෙමින්, ඔවුන්ව උපක්‍රමශීලීව මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි කරවීමට බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයෝ කටයුතු කළහ.

මෙම පාලන සමය තුළ පෞද්ගලික වාසි සහ තනතුරු තණ්හාව උදෙසා විදේශීය පාලකයන්ට පක්ෂපාතීව කටයුතු කළ දේශීය නිලධාරී පැලැන්තියක්ද නිර්මාණය විය. එහෙත්, මෙම අසාධාරණ පාලන ක්‍රමයට එරෙහිව ජනතාව සංවිධානය කිරීමේ හා කැරලි මෙහෙයවීමේ ප්‍රමුඛ කාර්යභාරය ඉටුකරනු ලැබුවේ පන්සල කේන්ද්‍ර කරගත් භික්ෂුන් වහන්සේලා විසිනි.

එමෙන්ම, අධිරාජ්‍ය විරෝධී අරගලයේ තවත් වැදගත් මානයක් වූයේ සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම් යන සියලු ජාතීන් නියෝජනය කරමින් ශ්‍රේෂ්ඨ නායකයන් බිහිවීමයි. උතුවන්කන්දේ සරදියෙල්ගේ අරගලය ඊට පූර්වාදර්ශයකි. සරදියෙල්ගේ වඩාත්ම විශ්වාසවන්ත සගයා වූයේ මුස්ලිම් ජාතික මම්මලේ මරික්කාර් ය. සරදියෙල්ව පාවා දෙනු ලැබුවේ මම්මලේ නොව, සිරිමලා නැමැති සිංහල ජාතිකයා විසිනි. 'උතුවන්කන්දේ සරදියෙල්', 'බෝගල සවුන්දිරිස්' සහ 'ස්වර්ණපාලී' වැනි කලා නිර්මාණ හා නාට්‍ය ද්වාරයෙන්ද තහවුරු වන්නේ ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව පැවැති මෙම යථාර්ථවාදී සමාජ සබඳතාවයි.

බෙදා වෙන්කර පාලනය කිරීමේ විදේශීය උපක්‍රම හමුවේ වුවද, අපගේ දේශීය සංස්කෘතික අභිමානය සහ ආගමික-ජාතික සමගිය ඉතිහාසය පුරා ප්‍රබල ලෙස රැඳී පැවැති බව පැහැදිලිය.