හැකිදේ දෙන්න. පරිත්‍යාගයෙන් සතුටුවන්න.
අපායත් දෙව්ලොවත් අතර දුර කිලෝමීටර් කිහිපයක් පමණි.
එක් පසෙක කසළ බඳුනට වැටෙන කෑම... තවත් පසෙක කුසගින්නේ මියයන ජීවිත:
මනුෂ්‍යත්වයට අභියෝග කරන ලෝකයේ අසමානතාව
අවුරුදු තිහකට වැඩි කාලයක් ජාත්‍යන්තර පුවත් සහ ලෝක තත්ත්වයන් දෙස බලා සිටි මට,
අද වන විටත් විසඳාගත නොහැකි වූ ලොකුම අභියෝගය වන්නේ මේ ලෝකයේ පවතින අසාධාරණ
අසමානතාවයි.
ලෝකයේ එක් පසෙක සුපිරි වෙළඳසැල්වල සහ සුඛෝපභෝගී හෝටල්වල ඉතිරි වන ආහාර
ටොන් ගණනින් කසළ බඳුන්වලට විසි කෙරේ.
තවත් පසෙක නයිජීරියාව, පලස්තීනය, සුඩානය, සෝමාලියාව, දකුණු සුඩානය සහ යේමනය වැනි
රටවල අහිංසක මිනිසුන්, කුඩා දරුවන් දින ගණන් නිරාහාරව සිට කුසගින්නේම අවසන් සුසුම්
හෙළති.
මෙය දකින ඕනෑම සංවේදී හදවතකට ඇති වන්නේ දැඩි වේදනාවකි; මනුෂ්‍යත්වය පිළිබඳ දැඩි
කලකිරීමකි.
ආහාර නාස්තිය යනු හුදෙක් මුදල් නාස්තියක් පමණක් නොවේ.
එය තවත් කෙනෙකුගේ ජීවත් වීමේ අයිතිය අහිමි කිරීමකි.
ලෝකයේ ඇති සියලුම ආහාර සෑම රටකටම එක හා සමානව බෙදා හැරීම ප්‍රායෝගිකව
අභියෝගාත්මක විය හැකිය. නමුත්,
"ලෝකයේ කිසිදු මනුෂ්‍යයෙකු කුසගින්න නිසා මිය නොයා යුතුය" යන අවම මානුෂීය
එකඟතාවයට පැමිණීමට අපට නොහැකි මන්ද?
මේ සඳහා ලෝකය වහාම අවධානය යොමු කළ යුතු ප්‍රධාන කරුණු කිහිපයක් තිබේ:
· ආහාර නාස්තිය අවම කිරීම: සංවර්ධිත රටවල් සහ ආයතන අපතේ යන ආහාර
ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමට හෝ අතිරික්ත ආහාර අගහිඟකම් ඇති අයට ලබා දීමට විධිමත්
යාන්ත්‍රණ සකස් කළ යුතුය.
· දේශපාලන හා යුදමය බාධා ඉවත් කිරීම: පලස්තීනය, සුඩානය සහ යේමනය වැනි
රටවල බොහෝ විට නිරාහාරභාවයට ප්‍රධාන හේතුව යුද්ධය සහ මානුෂීය ආධාර ගෙන
යාමට ඇති බාධාවන්ය. මානුෂීය ආධාර දේශපාලනීකරණය කිරීම වහා නතර කළ යුතුය.
· ගෝලීය මානුෂීය අරමුදල් ශක්තිමත් කිරීම: එක්සත් ජාතීන්ගේ ලෝක ආහාර
වැඩසටහන (WFP) වැනි සංවිධාන සඳහා ලෝකයේ බලවත් රටවල් ලබා දෙන සහයෝගය සහ
ප්‍රතිපාදන තවදුරටත් ඉහළ නැංවිය යුතුය.
තමන්ගේ පිඟානට බෙදාගන්නා ආහාරයෙන් එක ඇටයක්වත් අපතේ නොයැවීමට වගබලා ගැනීම
අපට තනි පුද්ගලයන් ලෙස කළ හැකිය. නමුත් ගෝලීය මට්ටමින්, කුසගින්නෙන් මියයන එකදු
ජීවිතයක් හෝ බේරා ගැනීම සමස්ත මානව සංහතියේම මනුෂ්‍යත්වයේ සහ වගකීමේ උරගලයි.
Comments